PKN
Protestantse gemeente te Etten, Terborg en Ulft
 
Kerkdienst 15 maart 2020 Kerkdienst 15 maart 2020
Toen ik een klein jongetje was, had ik twee overgrootouders. Die waren flink in de negentig. Ze waren ergens in de jaren zestig van de negentiende eeuw geboren. Zelfs de fiets was nog niet algemeen goed. Elektriciteit was er nog niet. Je dorp kwam je vrijwel niet uit. Je trok je leven lang met de jou van jongs af aan bekende mensen op. Het beroep dat je later ging uitoefenen lag vaak vast: dat van je vader. Meisjes deden altijd het huishouden. Dat was in die tijd zonder wasmachine en stofzuiger ook heel wat meer werk. Deze mensen kwamen uit een volstrekt andere tijd. Een tijd waarin je wel moest leren om het in je leven te doen met wat er was. Er viel niet veel te kiezen.
Dat is nu totaal anders. Niet alleen de fiets, maar ook de auto heeft ons mobiel gemaakt. We kunnen gaan en staan waar we willen. Het beroep dat we gaan uitoefenen, dat kiezen we zelf. Waar we gaan wonen en met wie we optrekken, is ook al een keuze. Niet voor niets spreken we van een keuzebiografie. Hoe je leven eruit ziet, dat is wat je er zelf van weet te maken. De kansen liggen kortom aan je voeten.
In de drukte die dit moderne leven met zich meebrengt, ga je er als vanzelfsprekend vanuit dat je leven morgen weer zo zal zijn als vandaag. Je staat er niet eens bij stil dat dat anders zou kunnen zijn, dat je plannen in de war gebracht zouden kunnen worden door tegenslag, ziekte, door een coronavirus, door ongeluk of gewoon omdat je het niet redt. Het lijkt of we met beperkingen niet goed meer uit de voeten kunnen. Anders dan vroeger hebben we er niet goed mee leren leven. Leven is immers maakbaar. Maar als je oploopt tegen de grenzen van die maakbaarheid - en ik denk dat precies dat aan de orde is in deze coronacrisis en de onrust die deze geeft: we hebben dit niet echt in de hand, ons leven blijkt ineens niet zo maakbaar als we dachten - als je dus tegen die grenzen van de maakbaarheid oploopt,  is meteen ook de vraag: welke bronnen heeft mijn leven eigenlijk? Heeft mijn leven die eigenlijk wel? Zijn mijn bronnen niet die van het maakbare leven? Dragen mijn bronnen niet de namen ‘succes’, ‘originaliteit’, ‘talent’, ‘welvaart’? Maar als het succes uitblijft, als mijn talent grenzen blijkt te hebben, als mijn gezondheid breekbaar blijkt, wat heb ik dan aan bronnen als talent, welvaart, succes? Ze blijken ineens weinig of niets meer te bieden te hebben, nu het leven niet meer de wind in de rug heeft. En ineens blijken in mijn leven bronnen te ontbreken die mij ook in moeilijke tijden op de been kunnen houden.
Het volk Israël ervaart dat aan den lijve. Zolang de uittocht een vrolijk feestje was, liep alles op wieltjes. De droom van een goed leven in vrijheid in een nieuw land gaf ongekende energie. Maar dan blijkt de woestijn groter dan gedacht, blijkt het leven in de woestijn harder, moeilijker en zwaarder dan gedacht. Bovendien blijken de bronnen te ontbreken. En zonder bronnen red je het niet in de woestijn. Niet als je letterlijk door de woestijn gaat. Niet als je leven figuurlijk een woestijn geworden, als tegenslag je leven binnengedrongen is
De Samaritaanse vrouw heeft dat wel, een bron. Letterlijk zelfs. Haar leven is hard werken, klaar staan voor de ander, doen wat van je verwacht wordt. Daar verslijt je op, want waar blijf je zelf in zo’n leven van werken en je inzetten en altijd maar weer doen wat je moet doen. Je verkommert in zo’n bestaan, want echte bronnen die je leven voeden lijken er niet te zijn.
Ze komt naar de bron om water te putten. En daarmee valt een woord waar in het verhaal veelbetekenend mee gespeeld wordt: het woord put naast het andere woord bron. Een put en een bron. Op het eerste gehoor denk je bij jezelf: dat is hetzelfde. Maar dat is niet zo. Een bron geeft water. Wil je er water uithalen, dan zul je het tempo waarin de bron water geeft moeten respecteren. Bij een put is dat anders. Daar haal je naar believen water uit. Maar ook hier geldt, als je teveel van de put vraagt, dan kan die droog vallen.
En de Samaritaanse vrouw is behandeld als put. Al de mannen in haar leven hebben haar geplukt, hebben uit haar gehaald wat in haar zat. Daarbij ging het niet om wie zij was, ging het niet om haar persoon, maar om wat de heren aan haar konden hebben.
Zo kun je met een ander omgaan, zeker met een kwetsbare ander. Dat gebeurt onder ons ook. Mensen die in een relatie hun vrijheid verliezen, onder de druk van de ander zichzelf kwijt raken, mensen die door een ander voor hun kar worden gespannen en die moeten doen wat ze zelf nooit zouden hebben gewild. Je ziet het onder jonge mensen gebeuren. Je ziet het tussen geliefden soms gebeuren. Je ziet het onder oudere mensen gebeuren. Voor je het weet maak je gebruik van de ander op een manier die die ander onvrij maakt. Je raakt als mens, als man, als vrouw letterlijk uit-geput, leeg geput als je in zo’n situatie terecht komt
Mens zijn vraagt niet om uitgeput te worden, benut te worden, voor de kar gespannen te worden van een ander. Mens zijn vraagt om ontmoet te worden als naaste, als een mens met een eigen waarde en betekenis. In zo’n ontmoeting kan de ander een bron voor je worden en jij voor de ander. Waar die ontmoeting, waar die gelijkwaardigheid wegvalt, dreigt de ander put te worden.
Je zou met het volk Israel en misschien ook met al de mensen wier leven tot dat van put wordt gereduceerd, wel willen roepen: is God nou in ons midden of niet? Want waar is God als je leven zo wordt leeg gezogen? Waar is God als je je niets en niermand voelt? Waar is God als je een put geworden bent voor een ander die jou ongegeneerd leeg-put?
En dan is er die ontmoeting. Heel veelzeggend bij de Jacobsbron. Jezus heeft dorst maar kan niet bij het water. De vrouw wel, want ze heeft een kruik. Jezus spreekt haar aan op wat ze heeft te bieden: de kruik. Maar zij kent alleen de taal van de put, van uitgeput en uitgenut worden. Weer zo’n man die wat van me wil, lijkt ze te denken. Maar Jezus vraagt niet alleen, Hij geeft ook. Hij geeft levend water. En dat levend water gaat stromen in de ontmoeting, waarin zij met heel haar rafelige leven en alles wat erin is misgegaan tevoorschijn komt en waarin Jezus nu eindelijk eens haar niet leeg put maar haar iets geeft: levend water, dat wil zeggen precies dat wat ze al te weinig heeft gekend: genade, liefde, barmhartigheid. Ze wordt gekend als de mens die ze is en als zodanig vastgehouden. Dat kent ze niet. Dat gezien worden als wie ze is. Dat ze ook vastgehouden wordt, als heel haar rafelige verleden bekend wordt. Dat ze gewoon als wie ze is vastgehouden wordt. Precies dat is genade: je wordt gezien en vastgehouden als wie je bent, met heel dat verhaal van je leven. Er hoeft niets verzwegen te worden. Eindelijk hoeft dat niet. En ze bloeit op. In dit genadig gezien worden wordt ze weer mens, wordt ze een ander mens. Ze heeft eindelijk de bron van haar leven gevonden: Jezus die voor haar beeld wordt van God. Van de God die zo anders dan mensen je niet loslaat als je verleden in het licht komt, maar die je vasthoudt. Van de God die genadig blijkt en barmhartig.
Hoe schandalig is het niet dat wij God al te vaak naar ons eigen beeld geschapen hebben, dat we van Hem een God gemaakt hebben die je loslaat, als het misgaat in je leven. Maar Hij laat je niet los. Hij keurt je verleden ook niet goed. Dat doe jezelf trouwens ook niet. Maar Hij houdt je vast gewoon zoals je bent. En precies dat is leven water.
Soms gebeurt het in een ontmoeting, dat er levend water gaat stromen, dat er meer gebeurt dat je met elkaar spreekt. Je weet je gekend, als mens gezien. Je ervaart genade. Niets hoeft verborgen te blijven. Zo’n ontmoeting is een wonder, is een bron van leven.
Is God nou in ons midden of niet? Als je leven leeggezogen wordt door mensen die macht over je hebben, die het niet goed met je voor hebben, als je leven leegloopt door wat je overkomt aan ziekte, aan tegenslag, aan ruzie en conflict, als je leven een woestijn wordt, dan voel je je soms zo alleen. Zo uitgeput ook. Je zou niet weten hoe verder. Toch blijkt God aanwezig. Niet dat de woestijn daardoor voorbij is, de hitte overdag niet en de koude ’s nachts evenmin. Je situatie verandert niet. Toch is God aanwezig, als een bron van levend water. De kunst is daar oog voor te houden, die mogelijkheid open te houden. De kunst is om niet in het geklaag en geroep: is God nou in ons midden of niet, op te gaan. Dan dreig je je af te sluiten voor dat levende water dat er toch altijd nog stroomt. Waar dat stroomt: waar je ontmoet wordt in je vragen, je pijn, je onzekerheid. Waar je genade ervaart en gekend wordt. Waar ineens iets oplicht van die Ene, Jezus, die als een bron werd voor die zo leeggezogen Samaritaanse. Waar je ondanks je sores ineens iets van zegen opmerkt, van God die je zegent ondanks wat je overkomt. Als dat gebeurt, is dat een wonder. De Samaritaanse vrouw ervaart dat precies zo. Ze rent dan ook naar haar dorp om anderen in dit wonder te betrekken. Je kunt ook zeggen: ze wordt op haar beurt voor anderen tot een bron. Ze is een ander mens geworden. De vraag aan ons is: en jullie? Waar vinden jullie in je leven dat levende water? Het stroomt al. En je vindt het waar je genade ervaart en sjaloom en barmhartigheid en trouw. En als je het vindt, bloeit je leven op. AMEN.

 
terug
 
 

3D-CONCERT
datum en tijdstip 03-10-2020 om 20.00 uur
meer details

 
Koster(s) gezocht
Wie versterkt het kostersteam?
Omdat 2 kosters hebben gemeld, dat zij per 1 januari 2021 willen stoppen, zijn wij op zoek naar mensen die het kostersteam willen versterken. Zie voor nadere informatie het hoodstuk Vacatures.

 
 
Hervatting kerkdiensten m.i.v. 7 juni 2020
Vanaf zondag 7 juni hebben wij onze kerkdiensten in Terborg hervat. Daarbij hanteren wij de strikte voorwaarden van het RIVM en de adviezen van de PKN opvolgen. Het gebruiksplan vindt u op de Homepagina.
 
Overdenking onder rubriek Nadenkertjes
Overdenking en gebeden zondag 10 mei (ds. Bakker) vindt u onder de rubriek 'Nadenkertjes'.
 
Jaarverslag 2019
Het jaarverslag kunt u vinden in het Downloadcentrum.
 
Bereikbaarheid
In dringende gevallen kunt u contact opnemen met één van de ouderlingen Diny IJzer (0315-329768) of Jennie Deurlo (06 12270392)

Bent u ziek of kent u iemand die ziek is en wilt u de kerkenraad informeren, neemt u dan contact op met Diny IJzer (0315-329768)
 
 
Openingstijden Kerkelijk Bureau
Het Kerkelijk Bureau is open van 9.30 - 11.00 uur op de donderdagen
10 en 24 september, 8 oktober, 5 en 19 november, 3 en 17 december. meer
 
Spoorzoeken in de Slangenburg

Onze missie
Mensen op zoek naar rust, stilte en bezinning ruimte bieden in en rond de Slangenburgse kerk om iets op het spoor te komen van God, die je met vele namen kunt noemen.

Deze sporen zijn te vinden in de natuur, in de bijbel en in jezelf.
http://spoorzoekenslangenburg.nl/Agenda/
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.